Kweek die lupien. Van die hoofvariëteite tot die teelttegniek


Vandag sal ons praat oor 'n spesifieke, maar baie algemene peulgewas in ons land: die lupine. In hierdie artikel sal ons al die geheime van verbouing, die oorsprong daarvan, die verspreiding daarvan en al die teenspoed wat u in die groei van lupine teëkom, openbaar.

Maar kom ons begin van die begin af en van die verspreiding daarvan.

Die lupine (Lupinus albus L.) vind sy oorsprongsgebied in die gebiede wat ooreenstem met die Middellandse See-bekken en in ooreenstemming met die Midde-Ooste. Dit is nie toevallig dat dit die oorsprongsgebied van die lupine is nie, eintlik is hierdie peulgewas geneig om in suur en maer omgewings te leef.

Lupine is die enigste van alle peulgewasse wat hierdie besondere kenmerk het, naamlik dat dit die vrugbaarheid van 'n grond kan verbeter. Daarbenewens het die eienskappe van die lupine nie daar geëindig nie. Lupine slaag ook daarin om 'n spesiale graan te produseer wat vol proteïene is. Die hoeveelheid wat dit reguleer, kom neer op ongeveer 35% van die totaal.

Slegs positiewe eienskappe? Ons moet hierdie vraag ontkennend beantwoord. 'N Opmerking om in gedagte te hou, is die feit dat daar binne die lupine alkaloïede is wat in baie gevalle ook giftig kan wees.

Om die oordrag daarvan te voorkom, is dit nodig om 'n lang wasgoed uit te voer om elke minimum residu te verwyder en dan later hierdie peulgewasse te kan verbruik.

Waar kan lupine in Italië verbou word?

Die gebiede wat die meeste geneig is tot lupienverbouing, word in die sentrale en meridiaanse streke van ons land aangetref. Die betrokke streke is veral: Calabrië, Puglia, Kampanië en Lazio.

Daar moet op gelet word dat die lupine sy grootste ontwikkeling vind in die meer landelike gebiede van ons land, wat dikwels in die natuur verlaat is.

Om hierdie rede probeer ons om aanpassings aan lupine te vind, selfs in verskillende gebiede, en probeer ons lupiene heeltemal vry van alkaloïede te plant.

Verskeidenheid lupiene

Voordat u begin gesels oor hoe om lupiene te verbou, is dit raadsaam om die eienskappe en eienaardighede van elke variëteit aan te dui.

Daar is tans in Europa drie soorte lupiene: wit lupine (Lupinus albus), geel lupine (L. luteus) en blou of blou lupine (L. angustifolius).

Maar wat is die geskikste vir ons gebied? Die variëteit wat in Italië verbou kan word, is die wit. Dit is nie toevallig dat dit die geskikste is nie, maar hierdie variëteit het 'n klimaat nodig wat presies ooreenstem met die suidelike streke van Italië.

Die wit lupine is 'n nie-vertakkende eenjarige plant met 'n robuuste en sterkste wortel aan die onderkant.

Wat die blare aanbetref, aangebied alternatiewe, of verhemelte-verbinding. 'N Eienaardige kenmerk van die lupine is die voorkoms van pragtige wit blomme wat beslis almal se aandag trek vir hul glans en skoonheid.

Peulgewasse word onmiddellik na bevrugting gevorm en bevat sade wat kan wissel van minimum 3 tot maksimum 6. Elke saad is groot, min of meer wisselvallig.

Ideale grond vir die kweek van lupien

Soos ons reeds gedeeltelik uiteengesit het, toe ons u vertel het oor die oorsprong van die lupine, hierdie peulgewas verkies suur gronde en verdra gevolglik nie kalkagtige gronde nie.

Al die soorte lupiene wat u aangebied het, verdra nie kalkagtige gronde nie, sommige meer en ander minder. Die wit lupien (L. Albus) is byvoorbeeld die verdraagsaamste terwyl die geelste lupien (L ’Luteus) die minste verdraagsaam is.

U moet baie versigtig wees (geen verskeidenheid uitgesluit nie) met betrekking tot waterstagnasie. In werklikheid ly alle variëteite van lupiene baie onder stagnasie en boonop ook aan radikale asfyksie.

Die ideale klimaat vir die kweek van lupien

Wat die klimaat betref, daarenteen hoef u nie veral aandag te skenk as dit nie is nie ryp.

Al die variëteite wat beskryf word, verdra nie roomys nie, met die uitsondering van die wit lupien, eintlik die een wat die beste aanpasbaar is vir ons land.

Dit verdra ryp in dieselfde toestand waarmee dit hitte verdra, 'n uitstekende voorvereiste vir die hantering van temperatuurveranderinge wat dikwels in die verskillende Italiaanse streke voorkom.

Lupien verbouingstegniek

Soos genoem, is lupine 'n verbeterende gewas. Wat beteken dit?

Wat die grond optimaal voorberei vir ander gewasse. In werklikheid wissel die verbouing daarvan met dié van die herfsgraan.

In die eerste plek is dit nodig om 'n medium diepte ploeg uit te voer, en dit moet op 'n presiese oomblik gedoen word om die saai so gou as moontlik te kan verwag.

Wanneer is dit gepas om te saai? Die saai van die lupine, in hierdie wit wit, word in die herfs gedoen tussen Oktober en November gebaseer op die klimaat van die gebied waarin ons geleë is.

Om 'n goeie digtheid te hê, is dit raadsaam om ongeveer te saai 150 kg saad per hektaar. Met hierdie hoeveelhede is dit moontlik om 'n opbrengs van 2,5-3,5 ton graan per hektaar.

Die oomblik van versameling is eerder in die somermaande, van Junie tot Julie, probeer oes voordat die saad heeltemal ryp word.

En as u alles oor peulgewasse wil uitvind, beveel ons ook aan om lensies te kweek: die belangrikste stappe van saai tot oes. En hoe om ertjies te verbou: alles wat u nodig het van plant tot oes

Dink u die inligting in hierdie artikel is onvolledig of onakkuraat? Stuur vir ons 'n verslag om ons te help verbeter!



Alles oor Cymbidium, die maklik om te groei orgidee

Vandag sal ons oor die Cymbidium, 'n soort plante wat tot die familie van Orchidaceae wat meer as tagtig spesies bevat wat meestal uit Oos-Asië kom - veral Indië en China - en Oseanië.

Plante van die geslag Cymbidium is bekend daarvoor verfynde skoonheid en elegansie.

Met blomme van verskillende kleure, van die subtielste tot die fynste, en soms met effense skakerings wat hulle nog sierliker maak, is dit 'n paar een van die mooiste orgideë wat die natuur ons bied.

Relatief maklik om te groei en te versorg, kan dit veilig in potte geplant word om 'n verfynde groen noot aan u woonstel te gee.


Lupin (Lupinus) van blom of sier

Fundamentele plant vir die biodiversiteit van ons groentetuin

Die ornamentele lupiene is meerjarige blomplante wat in die lente lang en pragtige bloeiwyses gee met blomme van sterk en helder kleure, enkel- of tweekleurig, wat groot plukkies met 'n pragtige effek skep.

Lupiene is baie rustiek, uiters kragtig en vinnig groeiend, hul wortelstelsel is goed ontwikkel: hulle het groot, lang en vlesige wortels. Na bevrugting, wat hoofsaaklik aan hulself toegee, word lang peulgewasse gevorm, regop, naby die as van die ras, puberteer, verpletter, met talle sade. Die sade is groot, wit, lensvormig, tot 15 mm in deursnee.

Botaniese klassifikasie

Die ornamentele of bloeiende lupine, Lupinus, behoort tot die Fabaceae-familie inheems aan die weste van Noord-Amerika. Dit word as 'n ornament of as voer gekweek in 'n groot deel van Europa waar dit baie gebruik word.

Belangrikste spesies

Lupiene spesies wat in die natuur voorkom, kan eenjarige of meerjarige kruidagtige, maar ook houtagtige plante wees.

In die eerste groep vind ons veral dat die spesies veral waardeer word as voedselplante of in die landboubedryf benut word.

Meerjarige plante, daarenteen, word meestal gebruik vir tuinversiering.

Die houtagtige plante is dus beperk, maar van groot waarde.

In alle gevalle word lupiene ingesluit in 'n soort wat by die keuse van die gebiede waarin hulle wil groei, verkies om in sommige groot gebiede te konsentreer en ander heeltemal verwaarloos. Hulle kom byvoorbeeld voor in die hele Mediterreense bekken en brei uit na die suide van Europa aan die een kant en Noord-Afrika aan die ander kant in die twee Amerikas, met 'n duidelike voorkeur vir die Stille Oseaan-kant. Aan die ander kant is daar geen spoor daarvan in Asië en Oseanië, sowel as in die res van Afrika nie.

Die lupienplante wat gereeld op ons vasteland verbou word, behoort tot drie verskillende soorte: die wit lupine, die geel en die blou lupine.

In Italië word die wit variëteit byna uitsluitlik vir kommersiële gebruike gekweek omdat dit maklik aanpas by selfs die onherbergsame gronde. Dit is 'n jaarlikse regop plant wat tot anderhalf meter hoog kan word. Die wortel is van die penwortel-tipe en is baie robuust. Dit huisves 'n groot aantal bolvormige knolle wat direk uit die risoom geproduseer word. Die blare het 'n weefselagtige voorkoms en bestaan ​​op hul beurt uit vyf of nege eiervormige pamflette. Die blomme is wit en blink en is gegroepeer in rasse. Voortplanting vind plaas deur saad; die sny word nie gereeld maar selde gebruik nie. Dit is 'n siektebestande plant, maar is geneig tot wit siekte.

Hier is 'n paar spesies wat tot die ornamentele lupine behoort.

Ideaal vir grensgrense

Dit is ideaal vir grensgrense

Dit is 'n lae grootte spesie, ideaal vir rotstuine, verdra ryp, maar vrees vir vogtige winters

Meerjarig, ideaal vir spontane groei, tussen die lang gras in sy vaderland - van British Columbia tot Kalifornië - styg dit tot anderhalf meter bo die grond en toon die kompakte en lang (60 cm) blomme, waarvan die kleur wissel wit en blou, deur pienk en violet, het 'n uitstekende sierwaarde en word ook deur die blare besit, verdeel in 'n dosyn of meer 15 cm lange segmente, kaal bo en bedek met syagtige onderkant.

Met 'n baie hoë versieringskrag het dit geel ore wat dikwels selfs in die eerste deel van die somer bly blom. Hierdie spesie vergesel perfek in tuine aan die seekus, met ander fyn blomme, soos dié van Rosa rugosa 'Alba', Bupleurum fruticosum, Olearia haastii, Cistus x corbariensis. sowel as diegene wat met meerjarige plante gemeng is, wat die toegevoegde waarde daarvan meebring: die verskuiwing van grondhange van swak grond, veral aan mariene kuste

Lupinus perennis is Lupinus nootkatensis

Soortgelyk aan mekaar, selfs al is dit geografies oorspronklik ver: die ooskus van die V.S.A. die eerste, die tweede weskus. Hulle is ongeveer 70 cm lank en dra 'n bietjie los rasse van 30 cm, gekleur op die mees gevarieerde manier, tussen wit en pers.

Die mees algemene meerjarige plante wat tans op die mark is, is nie soorte nie, maar basters wat verkry word deur L. polyphyllus met L. arboreus te kruis en miskien ook met enkele eenjarige spesies. Volgens sommige kenners het die kruisings ook betrekking op Lupino perennis, wat verskil van Luino polyphyllus, hoofsaaklik omdat die hoogte daarvan baie laer is.

Die verbastering het vroeg in die twintigste eeu begin deur die Engelsman George Russell, wat sy eksperimente 'n kwarteeu voortgesit het en die finale produksie teen 1937 op die mark aangebied het.

Die sogenaamde "Russell Hybrids", almal noukeurig benoem, kom uit 'n groot groep plante wat in verskillende kategorieë verdeel is. Die belangrikste verspreidingskriteria verwys natuurlik na hoogte en kleure. Daar is dus 'dwerg'-seleksies, met eksemplare wat net 50-60 cm bereik, wat gekontrasteer word deur' reuse'-seleksies, wat raak en in sommige gevalle 150 cm oorskry, selfs al bly die meerderheid tussen 70 en 90 cm.

Al hierdie klone, vermenigvuldig met vegetatiewe voortplanting, is baie kleurvol en vertoon groot, lang, kompakte en langdurige bloeiwyses.

Die blomme, wat veral in die boonste blomblare groot is, het verskillende kleure: dit wissel van spierwit tot swartblou, deur die pastelkleure geel, appelkoos, pienk en oranje, sonder om die mees algemene skakerings van rooi, blou, lila en pers. In sommige gevalle het die bloeiwyses net een kleur, in ander lyk dit tweekleurig of veelkleurig.

Onlangs is ander basters verkry wat, in teenstelling met die "Russell", uit saad vermeerder kan word: ook hulle is baie blomagtig en het uitstekende ontwikkeling, maar hul voorgangers is steeds beter van gehalte.

Lupinus diffusus

Bloeiende lupiene gee oor tyd volop en langdurige blom, danksy hul besonder vinnige groei. Bloei begin in die laat lente en duur tot die middel van die somer.

Die stamme bereik 'n hoogte van 80 sentimeter, maar kan soms selfs anderhalf meter oorskry. Die blomme word op 'n oor versamel en konsentreer meer op die hoogste deel. Die blomme gaan in trappe oop, vanaf die onderste gedeelte.

Die vorm is tipies van die blomme van peulgewasse, dit lyk baie soos dié van ertjies of boontjies. Hierdie blomme is ook uitstekend gesny, dit kom baie dikwels voor in ruikers.

Raad vir die kweek van sierlupine

Lupine pas goed aan by selfs die droogste en voedingsarmste gronde. Dit het die kenmerk dat dit die grond verbeter waar dit geplant word, en doen dikwels sy bes om die ontwikkeling van daaropvolgende gewasse van knolle of ander groente aan te moedig.

Die hoofadvies is die lupine-onverdraagsaamheid teenoor oorplanting: daarom moet u die plek waar ons wil sien blom blom, noukeurig kies.

Die eenjarige spesie moet teen die einde van April, wanneer die grond bewerkbaar is, gesaai word. Later word hulle dunner en hou die gewenste afstand.

Die meerjarige spesies moet in die lente in die huis of in turfpotte gesaai word en saamgestel word uit sade, in 'n koue bedding in die tweede opsie, hulle word in die volgende lente geplant, wat die bloeiwyse van die eerste jaar uitskakel. Ontkieming vind makliker plaas as die sade 24 uur in warm water geplaas word. Die verdorde bloeiwyses moet uitgeskakel word om saadvorming te voorkom en die plante weer te laat blom. In die laat herfs moet die blomstingels aan die onderkant gesny word.

Kweek in potte

Lupiene kan in potte gekweek word, maar slegs in baie diep houers om wortelgroei nie te belemmer nie. As u potplante koop en die pot waarin dit voorkom, nogal klein is, moet u dadelik verder verpotten om die wortels te laat groei.

Verbouing in die oop grond

Die plante moet in die lente geplant word. Oor die algemeen word hulle minstens 1 jaar voor inplanting in potte gekweek om die wortel te versterk.

In die tuin

Lupiene is baie veelsydig en kan in baie situasies gebruik word: om randgrense van blombeddings te skep om plante aan die rand van 'n hout te naturaliseer, om rotstuine te versier, om hulle "spontaan" in lang gras te laat groei, waaroor hulle sal uitstrek hul fantastiese ore, versprei dikwels op hul eie.

'N Voorstel van die landskapsargitek Penelope Hobhouse is om 'n groep pers-amarant-lupiene in 'n kruidagtige grens met 'n oosterse papaver met wit-pienk blomme te assosieer, omdat albei soorte' alle kleurskakerings van die bleekste tot die donkerste ". Daarbenewens het beide lupiene en papawers glansende blare: 'n skaduwee wat versterk kan word deur eksemplare ornamentele artisjok (Cynara scolymus 'Glauca'), ook met blougroen blare, agter hulle te plant.

Die meeste gebruik in die tuin is meerjarige basters, wat hul beste lewer as hulle in massas geplant word (minstens vyf eksemplare), veral as dit in 'n mengsel van kleure gekoop word.

Lupinus argenteus

Temperatuur

Lupine pas by beide hoë en lae temperature aan.

Lupiene woon verkieslik in volle son, maar op 'n koel plek of in gedeeltelike skaduwee as die perseel baie warm of sonder ventilasie is, solank hulle seker is van 'n goeie watervoorsiening.

Die tuine in die kusoorde is hul gunsteling tuiste. In elk geval, die meerjarige basters is absoluut rustiek in die winterseisoen. Selfs L. Arboreus, as dit goed beskerm is teen koue winde en as die grond goed gedreineer is, kan dit temperatuur -15 ° C verdra.

Lupiene is baie veeleisend en erken nie foute nie. Die grond moet eers diep, matig vrugbaar en goed gedreineer wees. Daarbenewens moet die samestelling en struktuur daarvan versorg word: die beste natuur is die sanderige-kiselagtige een, alhoewel met 'n sekere verdraagsaamheid teen turfagtige en effens suur grond.

Die mees geskikte gronde kom dus aan die seekus voor, mits daar nooit water ontbreek nie. In die geval van rotstuinsoorte moet die grond gruis en perfek gedreineer wees.

Gieter

Die lupine is nie baie veeleisend nie en moet gemiddeld elke 15 dae of een maal per week in lang periodes natgemaak word, maar in elk geval in die lente-somer periode.

Vermenigvuldiging

Die lupine kan vermenigvuldig word met basale steggies, neem dit teen Maart saam met 'n klein gedeelte van die wortel, dan word dit in klein potjies met sand geplaas, in 'n koue boks, waar dit sal wortel. Dan moet hulle in turfpotte geplaas word en uit potte bestaan ​​en dit in die herfs geplant word.

Bemesting

Vanaf die vegetatiewe herbegin tot die laat somer is dit goed om gereeld organiese kunsmis toe te dien vir blomplante ryk aan kalium (K), fosfor en stikstof (N) of vloeibare of korrelvormige vrystelling. In die winter is dit nodig om die bemesting te staak.

In die herfs moet die stamme 'n paar sentimeter van die oppervlak af gesnoei word.

Ander sorg wenke

Sierlupiene is meerjarig en maklik om te verbou, maar daar is diegene wat dit verkies om dit volgens 'n siklus van twee jaar te verbou, want op hierdie manier word volop en langdurige blomme verkry. Hulle reproduseer maklik deur saad wat in die lente begrawe kan word, beide in saadbeddings en direk in die huis, dit is moontlik om te vermeerder deur onderverdeling van die pluime.

Parasiete, siektes en ander teëspoed

Eenjarige spesies is oor die algemeen immuun teen ernstige probleme. Meerjarige plante en basters kan daarenteen deur verskillende parasiete aangeval word. Die verrotting van die kraag of wortels (Thielaviopsis basicola) word geopenbaar deur die verswarting van hierdie dele wat dan verrot. Poeieragtige skimmel beïnvloed die blare en bedek dit met wit en stowwerige kolle. Die Pleiochaeta setosa-swam manifesteer met swart vlekke op die blare wat geleidelik krul en sterf. En dan is daar 'n paar virusse van die boontjiegroep wat verskillende simptome veroorsaak (soos vergeling van die blaarare): plante wat deur die virus geraak word, moet vernietig word.

Bloeiende eksemplare word dikwels verwar met voedsel-lupiene (Lupinus termis, Lupinus albus, Lupinus luteus). Voedsel-lupiene is ware graangroente met 'n antieke oorsprong, hulle is reeds meer as 2000 jaar voor Christus in die gebiede van die Nyl verbou en sedert 1887 word die ornamentele lupine nie net vir dekoratiewe doeleindes gebruik nie, maar ook om 'n bepaalde koffie te produseer. Dit is ietwat pretensieuse plante, dit verdra dit nie; dit hou hulle nie van nie, alhoewel uiteindelik, as u die regte formule gevind het, die bevrediging nie ontbreek nie. Botaniese historici sê dat sommige lupine sade in die grafkelders van die farao's gevind is, ook omdat dit seker is dat die Egiptenare 'n spesie (Lupinus termis) reeds 4000 jaar gelede gekweek het vir voedselgebruik. Die antieke Romeine het die spesie L. albus gebruik om die saad te verteer, net soos vandag met grondboontjies of geroosterde kastaiings gedoen word. Kinders of akteurs gebruik dit as valse munte, wat met verloop van tyd lupiennote genoem word.

'N Ander gebruik van sommige eetbare spesies (dws eetbaar), soos L. luteus, het betrekking op die landboutegniek van groenbemesting, wat die hoë inhoud van stikstofstowwe benut om die grond met laasgenoemde te verryk.

Met die vordering van die landbou en met die veranderinge in ons voedselsmaak, lyk dit asof lupiene nou georiënteerd is om ons te verheug oor hul skoonheid in die tuin.

Lupinus bevat 'n reeks proteïene met 'n hoë allergene krag (epitope), wat selfs ernstige voedselallergieë kan veroorsaak, veral in die vroeë kinderjare.

Taal van blomme

Die betekenis van die Lupine kan gevind word deur die naam van die Latynse lupus, wolf te ontleed (met verwysing na die reg dat sommige soorte die grond waarop hulle groei, sal moet "eet" en dit binne 'n kort tydjie uitput), of vanaf die Griekse tipe (lyding of bitterheid, met verwysing na die smaak van die sade), of dit kan gevind word deur daarna te kyk en te sien dat dit 'n pragtige blom is. Die keuse hang af van wat die geskenkgewer sien, dit is beslis 'n pragtige en nuttige blom, sterk en ook baie opdringerig. Maar van 'n indringendheid wat aangenaam is.


Kweek amandels in Italië

Daar aanplant van die amandelboom verskil nie van die wat vir ander vrugtebome gebruik word nie. 'N Amandelboom kan met sade of spruite geplant word. Met die sade kan u die verbouingservaring van die begin af probeer, maar dit is die metode wat meer tyd en moeite verg. Spruite daarenteen is meer prakties, maar ook duurder.

Die amandelboom is ook 'n vrugteplant wat in die tuin en in die wyer konteks van die boord gekweek kan word vir inkomste en in potte. Trouens, die vorm van die amandelboom leen hom baie goed daarvoor gekweek in potte.

Vir die verbouing van die amandelboom met behulp van hierdie tegniek, moet die houer volumineus wees, dit wil sê in staat wees om genoeg grond te verseker vir die wortels wat baie groei, en dit is nodig om in ag te neem dat potplante meer gereeld besproei en bemes moet word.

Aangaande die bewerkingsgrond, hierdie plant groei gewoonlik goed op gronde met goeie dreinering, medium tekstuur en goed toegerus met organiese stowwe. Dit is egter onmoontlik om te bepaal watter soort grond die ideaal is om 'n amandelboom te verbou, ongeag die tipe plant wat u wil kweek (daar is byvoorbeeld amandelbome wat nie kalksteenryke en droogte geneig is nie) .

In elk geval, wanneer u die grond kies, is dit altyd nodig om in ag te neem dat die wortels van hierdie plant diep in die grond moet ingaan en dat hulle droogtetydperke kan verdra (natuurlik nie te lank nie).

Soos vir diedie plant natmaak, die amandelboom het nie baie water nodig nie. Dit is egter goed om 'n besproeiingstelsel te hê wat u in staat stel om langdurige droogte te hanteer en in elk geval die produksie te verbeter.

Anders as besproeiing, snoei die amandelboom eerder, dit vereis spesiale aandag. Benewens deurlopende instandhouding wat daarop gemik is om die bonatuurlike, ingewikkelde takke en die uitskakeling van droë en siek dele, veral in die eerste verbouingsjare (dié van die teelfase), uit te dun, moet die ingrypings meestal gerig wees op die vorming van die planteraad. Vervolgens, wanneer die plant die werklike produksiefase begin betree, moet daar elke jaar gesnoei word om die balans tussen die vegetatiewe en produktiewe dele te handhaaf.

Die amandel rypwordingstydperk is tussen die maande Augustus en September, afhangende van die variëteit, en ongeveer 6 of 7 kg uitgedopte amandels kan van 'n plant geoes word.

Aangaande die oes van amandels dit word uitgevoer as dit droog is, en klop die plante met spesiale gereedskap. Na hierdie bewerking is dit nodig om die eksterne gedeelte van die vrugte uit te skakel (as dit 'n paar plante is, kan dit ook handmatig gedoen word, anders benodig dit professionele masjiene).


Die sesde van die plant is gemiddeld 60-70 cm tussen plante en van 2,5-3 m tussen rye. Ons moet voorberei steunpale elke 5 meter waarop minstens twee kabels aangebring moet word, die eerste ongeveer een meter van die onderkant af en die ander ongeveer 1,60 m waarop die suiers sal bind as hulle groei. U kan ook besluit om die plant vrylik te laat groei sonder ondersteuning, maar onthou dat dit geneig is om die takke te vou, en daarom kan u in die geval van ongunstige weer meer probleme ondervind en 'n minder gemaklike oes hê.

Deklaag is optimaal met strooi of gekruide houtskyfies; u kan ook biologies afbreekbare velle gebruik om gate van minstens 20 cm te maak. Oor die algemeen moet in gedagte gehou word dat die toevoeging van organiese materiaal na die inplanting gedoen word deur dit op die ry te versprei, sodat die deklaag moet kan wegbeweeg, dit kan help om ander probleme op te los wat later aangespreek sal word. .


Hoe om die olyfboom te snoei

Die snoeitegniek het eerstens die doel om die plant een te laat bereik vorm optimaal en om dit oor tyd te handhaaf. Oor die algemeen word die olyfbome in 'n eenvoudige vaas gekweek of meer dikwels in 'n polikoniese vaasvariant. Die aardbolvorm word ook aangetref in ornamentele tuinkontekste, terwyl sommige variëteite in ipsilon of palmiet gehou word, dus in tweedimensionele vorm.

Snoei dien ook 'n balanseer produksie: die plantegroei is so gereguleer dat die takke voortdurend kan produseer en nie elke tweede jaar nie, soos tipies van olyfbome wat aan hulself oorgelaat word. Periodieke snyintervensies dien ook om lugsirkulasie en toegang van sonlig tot die blare moontlik te maak, dit vermy stagnasie van vogtigheid, wat die hoofoorsaak van siektes in die olyfboord is.

As u snoeiwerk doen, is dit raadsaam om energieke ingrypings te vermy wat wonde aan die olyfbome laat en die verspreiding van siektes moontlik maak. Nog 'n goeie praktyk om siektes te vermy, is om die gebruikte instrumente te ontsmet, veral as ingryping gedoen word op olyfbome wat duidelike siektesimptome toon.


Verbouing

Blootstelling. Lupiene woon verkieslik in volle son, maar op 'n koel plek of in gedeeltelike skaduwee as die perseel baie warm of sonder ventilasie is, solank hulle seker is van 'n goeie watervoorsiening. Die tuine in die kusoorde is hul gunsteling tuiste. In elk geval is die meerjarige basters absoluut rustiek in die winterseisoen. Ook L. arboreus, as dit goed beskut is teen koue winde en as die grond goed gedreineer is, kan dit die temperatuur tot -15 ° C verdra.

Die terrein. Dit is die moeilikste hindernis vir die suksesvolle groei van lupiene. In hierdie sin is hulle baie veeleisend en erken hulle geen foute nie. Die grond moet eers diep, matig vrugbaar en goed gedreineer wees. Die samestelling en struktuur daarvan moet egter ook versorg word: die beste natuur is die sanderige-kiselagtige een, alhoewel met 'n sekere verdraagsaamheid teen turfagtige en effens suur grond. Die mees geskikte gronde kom dus aan die seekus voor, mits daar nooit water ontbreek nie. In die geval van rotstuinsoorte moet die grond gruis wees en perfek gedreineer word.

Kulturele versorging. Die voorlopige advies het betrekking op hul onverdraagsaamheid teenoor oorplanting: daarom is dit nodig om die plek waar ons van plan is om hulle te laat floreer, noukeurig te kies. Sodra ons 'n keuse gemaak het, sal ons nie een keer tot bekering kan kom nie, as gevolg van hul dood.

Die eenjarige spesie hulle moet op die finale plek teen April gesaai word sodra die grond bewerkbaar is. Later word hulle dunner en hou die gewenste afstand.

Die meerjarige spesies hulle moet in die lente in die huis of in turfpotte gesaai word en saamgestel word uit sade, in die tweede geval in 'n koue bed, word hulle in die volgende lente geplant, wat die bloeiwyse van die eerste jaar uitskakel. Ontkieming vind makliker plaas as die saad 24 uur in warm water geplaas is. Die verdorde bloeiwyses moet uitgeskakel word om saadvorming te voorkom en die plante weer te laat blom. In die laat herfs moet die blomstingels aan die onderkant gesny word.

Vermenigvuldiging van basters. Die genoemde variëteite kan vermenigvuldig word met basale steggies, neem dit teen Maart saam met 'n klein gedeelte van die wortel en plaas dit dan in klein potte met sand, in 'n koelboks, waar hulle sal wortel. Vervolgens moet hulle in turfpotte geplaas word en uit potte bestaan ​​en dit in die herfs tuis plaas.

Siektes. Eenjarige soorte is gewoonlik immuun teen ernstige probleme. Meerjarige plante en basters word daarenteen deur verskillende parasiete aangeval. Die verrotting van die kraag of wortels (Thielaviopsis basicola) is duidelik sigbaar as hierdie dele swart word en dan verrot word. Poeieragtige skimmel, aan die ander kant, beïnvloed die blare en bedek dit met wit en stowwerige kolle. Plus die sampioen Silky pleiochaeta dit manifesteer met swart vlekke op die blare wat geleidelik krul en doodgaan. Ten slotte veroorsaak sommige virusse van die boontjiegroep verskillende simptome (soos vergeling op die blaarare): plante wat deur die virus geraak word, moet vernietig word. Die aktiewe bestanddele om te gebruik is: vir die Thielaviopsis tiofanaatmetiel, vir meeldou Penconazole of Propiconazole, vir Silky pleiochaeta die Tebuconazole.


Video: Brussels Grondwitloof van Danny u0026 Bieke: van zaad tot krop


Vorige Artikel

Cattleya - Orchidaceae - Teelt, versorging en blom van die Cattleya-orgidee

Volgende Artikel

Hoe kies u 'n tuinvernietiger - wat is die beste om te koop en waarom?